My Very First Time
Exhibition of Video Art Works Co-produced by Factory TT

Date: May 29th to 17th July 2020
Location: ACE gallery, Tehran, Iran

Curator: Asieh Salimian
Participating artists: Anahita Aghataher, Negar Alemzadeh Gorji, Nastaran Azadi, Sima Bagherzadeh, Roja Behravesh, Hanie Kashani, Ebrahim Khabazi, and Hesam Nikfal
Artistic Director: Shahram Entekhabi

The My Very First Time exhibition showcased the inaugural video art activities of participating artists who gained their initial experience through workshops on the history of international video art and a review of significant artworks in the field, under the guidance of Shahram Entekhabi. The exhibition, held at an undisclosed location, presented selected co-productions from Factory TT's Video Art Collection.

All the exhibited videos were deeply rooted in the history of video art, a medium that has been revolutionary since its emergence in the 1960s. Factory TT aimed to encourage and enrich the discourse surrounding video art, a medium that has often been challenging to engage with in the context of contemporary Iranian art and has been largely overlooked. The primary focus of Factory TT is to support and emphasize video art as its core mission. The exhibition featured a diverse range of video performances, semi-documentaries, and experimental videos, curated by Asieh Salimian, with Shahram Entekhabi serving as the artistic advisor for the program.

The exhibition's central theme revolved around the contemporary art index, particularly within the realm of video art. The artworks aimed to reflect the plight of individuals grappling with helplessness, hopelessness, tragedies, and contradictions, while also raising awareness of the prevailing political and social landscape. The aesthetic dimension of the artworks produced for this project emphasized the pursuit of truth. Through an understanding of truth, comprehension of limitations, and a willingness to challenge imposed norms, the artworks expressed themselves with hope, vibrancy, and serenity. In essence, aesthetics and truth were intertwined, inseparable in their expression.

My Very First Time served as a platform to question the common rationality of dominant and popular culture, particularly the cultural industry's tendency to focus on superficial details and fragmented aspects, often at the expense of ideas and integrity. The exhibition emphasized the importance of content and totality over mere visual appeal. Just as music prioritizes totality and form over harmony, or a story emphasizes the set and content rather than the psychological characteristics of the characters, My Very First Time explored the deeper layers of meaning and significance beyond superficial appearances.

Through its display of beauty, the exhibition aimed to critique the object-orientation prevalent throughout the centuries, challenging societal norms and taboo values. The artworks showcased were avant-garde experiences, encapsulating comprehension, thought, feeling, and a fresh attitude. The collection of artworks showcased in the exhibition revolved around the mimesis of virtual forms, separations, connections, and contradictions. From beneath the surface, social layers, structures, and links emerged, inviting critical reflection. This mimesis acted as a critique and awakening, even if its impact was not always overtly visible or audible.

In conclusion, the My Very First Time exhibition provided a platform for emerging artists to present their debut video art works, nurtured through workshops and curated within the framework of Factory TT's Video Art Collection. The exhibition aimed to explore the revolutionary nature of video art and engage with contemporary aesthetics and socio-political concerns. Curated by Asieh Salimian, with artistic guidance from Shahram Entekhabi, the exhibition challenged conventional rationality, interrogated prevailing cultural norms, and questioned societal values through the power of visual expression.


اولین بار من

نمایشگاه تولیدات مشترك ویدئو آرت فکتوري تی تی

9 خرداد الی 20 تیر 1399 گالري

ACE Gallery 

کیوریتور: آسیه سلیمیان

هنرمندان: نسترن آزادي ؛ آناهیتا آقاطاهر ؛ سیما باقرزاده ؛ رجا بهروش ؛ ابراهیم خبازي ؛ هانیه کاشانی ؛ نگار عالم زاده گرجی و حسام نیک فال

به مدیریت هنري : شهرام انتخابی

اولین بار من آثار این نمایشگاه را می توان از نخستین فعالیت های ویدئویی هنرمندان این پروژه معرفی کرد، که تمامی آنها اولین تجربه ی خود را در ورکشاپ های تاریخ هنر ویدئوی بین المللی و بررسی اجمالی مهمترین آرت ورک های تولید شده در این رشته به سرپرستی شهرام انتخابی و از سری » مجموعه تولیدات مشترک فکتوری تی تی« به دست آورده اند.
همه آثار مربوط به تاریخچه این رسانه انقلابی است که به سختی در تاریخ هنر معاصر در ایران به آن پرداخته شده و عمدتا مورد بی توجهی قرار گرفته است. این نمایش شامل ویدئو پرفورمنس، شبه مستند و ویدئوهای تجربی است. این ویدئوها به کیوریتوری آسیه سلیمیان معرفی می شوند. محور اصلی این نمایشگاه؛ شاخصه ی هنر معاصر و به خصوص ویدئو آرت، انعکاس وضعیت بی پناهان، ناامیدان، تراژدی ها، تناقض ها، و همینطور آگاه سازی وضعیت سیاسی و اجتماعی دوران خود است. بنابراین، بحث زیبایی شناسی که با آثار تولید شده در این پروژه سروکار دارد، هنری است براساس توانایی زیبایی شناسه ای که دارای ماهیت حقیقت جویی است. با فهم حقیقت، درک محدودیت ها و به چالش کشیدن آنچه تحمیل شده است که امیدوارانه، سرزنده و با صلح خود را بیان میکند. به طور کلی زیبایی شناسی و حقیقت از هم جدا نیستند.
»اولین بار من« نمایشگاهی است که در آن عقلانیت متداول در فرهنگ غالب یا همان فرهنگ عامه را مورد سوال قرار می دهد: صنعت فرهنگی که عملکرد آن، پرداختن به موارد جزئی و ساخته و پرداخته و نابودی ایده و تمامیت است. اینجاست که محتوا و کلیت اهمیت بیشتری از تأکید بر رنگ آمیزی داره. همانطور که در موسیقی، کلیت و فرم اهمیت بیشتری از هارمونی دارد، یا در یک داستان، مجموعه و محتوای اثر مهمتر از ویژگی های روانی شخصیتها است.
»اولین بار من« ، با پرتو افشانی و نمایش زیبایی، توان انتقادی خود نسبت به شی گشتگی سده های موجود، هنجارهای چسبیده به جامعه و ارزشهای تابو شده را زیر سؤال می برد. این آثار، تجربیات تازه ای از درک، اندیشه، احساس و نگرشی جدید است. در این نمایشگاه با مجموعه آثاری روبه رو هستیم که در راستای محاکات با صورت های مجازی، گسستن ها، پیوندها و تناقض هاست. لایه های اجتماعی، ساختارها و پیوندها از سرپوش های کشیده شده بر آن ها بیرون می آیند. این آورده ی محاکاتی هم یک انتقاد است و هم یک بیداری ست. بیداری ای که گاه آورده اش دیده و شنیده نمی شود.


Exhibted Works  

Anahita Aghataher
Shadow 4:56, color, sound, HD, 2020
In metropolises, people are increasingly exposed to acute problems such as depression or even mental illnesses, which are products of modern life. These issues have garnered more attention in recent years in the field of psychology. However, the media exacerbates the problem with slogans such as "how to design your life," "finding the path to success," and "turning wounds and injuries into growth opportunities." Psychological articles and online consultations often lack scientific basis and can sometimes be highly detrimental.

Anahita Aghataher's video installation, titled "The Shadow," presents a critique of the media's influence and the culture industry. Through phenomena like seeing, hearing, thinking, and integrated reactions, the artwork exposes patterns that are not driven by awareness but rather influenced by ignorant behaviors and superficial desires. It serves as a critique of a society in which humans are treated as commodities, with the bourgeoisie reducing the human soul and psyche to mere objects. In this society, individuals are nothing more than the ultimate target of advertising campaigns.

آناهیتا آقاطاهر
سایه، 4:56 ثانیه، رنگی، صدا 1399

، HD، 2019 در کلان شهرها مردم بیش از پیش درگیر مشکلات حادی مثل افسردگی یا حتی بیماری‌های روان‌تنی که محصول زندگی مدرن است، می باشند. همه این مسائل باعث شده در سال‌های اخیر توجه به مقوله ی روانشناسی بیشتر و با رجوع به رسانه ها، گریبانگیری شعارهایی مانند: چگونه زندگی خود را طراحی کنید، پیدا کردن مسیر موفقیت، تبدیل زخم‌ها و آسیب‌ها به فرصت رشد و غیره، افزایش یابد. مطالب روانشناسی و مشاوره های فضای مجازی اکثرا غیرعلمی و گاهی بسیار آسیب زایند.به عنوان مثال در ویدئو اینستالیشن سایه اثر "آناهیتا آقاطاهر" مخاطب با پیامی روبه رو می شود که نقدی است بر تاثیر رسانه ای و صنعت فرهنگ، مبتنی بر پدیده هایی مانند دیدن، شنیدن، اندیشیدن و واکنش های یکپارچه. این الگوها نه ناشی از آگاهی، بلکه متاثر از رفتارهای نادانسته و خواسته های همانند و تعریف شده است. نقدی ست بر جامعه ای که در آن انسان ها مانند کالا، مبادله شده اند، و بورژوازی روح و روان آدمیان را به شی تبدیل کرده است. جایی که در آن انسان ها چیزی نیستند مگر مقصد نهایی بسته های تبلیغاتی.

Negar Alemzadeh Gorji
Split, 20:30 min, HD, 2017
In traditional societies, women experience a distinct separation between indoor and outdoor spaces, which can significantly impact their lives. The quest for balance arises from the desire to find harmony between these two realms and to navigate through them while asserting their identities. It is a journey of self-discovery and empowerment, where women challenge societal expectations and redefine their roles. This pursuit extends beyond physical spaces and encompasses emotional, psychological, and social dimensions. By seeking this balance, women aim to create a future where boundaries dissolve, allowing them to freely express themselves and contribute to society..

نگار عالمزاده گرجی
HD، 2017, اسپیلیت، 20:30، رنگی، صدا
زنان در جوامع سنتی تفاوت پررنگتری را بین فضاهای درونی و بیرونی تجربه می کنند و من در سرگردانی و رفت و آمد مداوم بین این دو فضا به دنبال یافتن یا نزدیک شدن به تعادلی هستم که بین آنها وجود دارد یا ممکن است وجود داشته باشد تا بتوانم جایگاه خود را بیابم و در این تعادل به بازتولید هویت خود بپردازم.

Nastaran Azadi
I am a Sculpture, 14:30, color, sound, HD, 2020
What defines a sculpture? And how does it differ from plastic art? These terms are often used interchangeably in the realm of fine arts, but they hold distinct meanings. While sculptures involve the removal or carving of materials, plastic art is characterized by the process of addition and creation.

In the thought-provoking video performance by "Nastaran Azadi," she stands on a wooden platform resembling a soap box, embodying a "living sculpture." This concept harkens back to the tradition of speakers standing on wooden crates, typically used for packing goods, to deliver lectures. It is a multi-layered artistic effect that expands upon the notions of plastic art, sculpture, and living sculpture, blurring the boundaries between these terms.
Taking inspiration from the works of "Nam June Paik," Nastaran Azadi assembles TV sets as if they were body parts, symbolically referencing the integration of video art into human existence through technology. This artistic expression serves as a tribute to the transformative power of video art and its impact on our perception of the world.

نسترن آزادی
من یک مجسمه هستم، 14:30 ثانیه، رنگی، صدا، HD، 1399
مجسمه چیست؟ و هنر پلاستیک چیست؟ این دسته بندی های اصلی هنرهای زیبا اغلب به طور مترادف استفاده می شوند. هنر پلاستیک بر خلاف مجسمه هایی که چیزی از آن گرفته می شود، از طریق فرآیند اضافه شدن ایجاد می شود. نسترن آزادی در ویدئو پرفورمنسش، به مثابه ی "مجسمه زنده ای " بر روی جعبه صابون که یک سکوی چوبی است. مانند روزهایی که سخنرانان بر روی یک جعبه چوبی که برای بسته بندی کالا استفاده می شده می رفتند و به سخنرانی می‌پرداختند. این یک اثر چند لایه است که می توان با گسترش اصطلاحات پلاستیک، مجسمه، مجسمه زنده و یا مجسمه های مادی توصیف کرد. نسترن آزادی با الهام از آثار نام جون پایک، دستگاه های تلویزیون را همانند قطعات بدن بر روی هم می چیند و به یک انسان که با استفاده از فناوری، ویدئوآرت را با خود آورده بود اشاره می کند.

Sima Bagherzadeh
Storyboard, 3:36, color, sound, HD, 2020
In the video storyboard created by "Sima Bagherzadeh," the artist explores a novel concept of finding solace and inner peace. She represents women who seek to reclaim their self-worth amidst the changing dynamics of society. Depicting a world where children are seen as the offspring of the land rather than their fathers, the artwork draws inspiration from the artist's own experiences and the evolving roles of her contemporaries in contemporary society.

This artwork serves as a reflection of a world that aims to rectify the flaws and injustices women have endured in the past. It reflects the current state of affairs where postmodernism has permeated the lifestyle of the urban middle class, resulting in the rise of consumer culture. The majority of people have transitioned to an urban and postmodern mindset, influencing their perception and enjoyment of the world.

Simultaneously, the concept of society appears to be fading in the postmodern world, giving way to a new social structure shaped by the individual's random activities in their quest for personal meaning and a sense of belonging. This phenomenon prompts people to seek beauty by drawing inspiration from the past. Through a conscious or subconscious desire to reconnect with genuine and timeless beauty, individuals strive to escape the mundane modern atmosphere and revisit the innocence of the past. The underlying belief is that true beauty is authentic, innocent, and morally desirable

سیما باقرزاده
استوری برد، 3:36 ثانیه، رنگی، صدا، HD ، 1399
در ویدئوی استوری برد اثر "سیما باقرزاده" هنرمند برای تسلی خویش مفهومی تازه را به تصویر می کشد. دنیایی که به او آرامش می دهد. او یکی از زنانی ست که در تحولات اجتماعی در جستجوی یافتن عزت نفس خویشند. او دنیایی را به تصویر می کشد که در آن فرزندان در ناپیدایی پدران، به عنوان اولاد سرزمین تعریف شده اند. تجربه های هنرمند مبتنی بر تحولات هم نسل هایش در رویارویی با اجتماع کنونی است. این اثر بازگو کننده ی دنیایی فاقداز نقص هایی ست که زنان در گذشته تجربه کرده بودند. این همان مشاهده ایست که ما امروزه شاهد آن هستیم: پست مدرنیسم به سبک زندگی طبقه متوسط شهری سرایت پیدا کرده؛ وضعیتی که در نهایت منجر به رواج فرهنگ مصرف گرایی شده است. اکثر آدم ها شهری و پسامدرن زده شده اند. این تغییر نگاه به زندگی بر درک ما از دنیا و نحوه لذت بردنمان از آن تاثیر گذاشته است. از سوی دیگر به نظر می رسد که در دنیای پست مدرن مفهوم اجتماع در حال رنگ باختن است. و یک ساختار اجتماعی جدید شکل گرفته که در نتیجه فعالیت های تصادفی افرادی به وجود آمده که در تلاش اند به دنیای خود معنا بدهند و جایی را برای خود در این دنیا پیدا کنند. همین مسئله مردم را به سمت زیبایی هدایت می کند با طرح هایی الهام گرفته از دوران گذشته. با بازگشت به گذشته و با به نمایش گذاشتن آن، خودآگاه یا ناخودآگاه به دنبال آن هستند که با وام گیری از زیبایی اصیل و کلاسیک، فضای خسته کننده مدرن را پشت سر بگذارند و به معصومیت گذشته بازگردند؛ با این تصور که هر چه زیباست اصالت دارد، معصوم و از نظر اخلاقی پسندیده است.

Roja Behravesh
Changes in Time, 10 min, color, sound, HD, 2019
T This artwork, presented in the form of music and film, transforms a childhood game into a gesture filled with hope and catharsis. The video titled "Changes in Time" takes us back to a not-so-distant past when the alleys and streets were brimming with the lively commotion, joy, and games that occupied the entire neighborhood. Children freely roamed the city streets, and parents had no worries about their leisure time. However, the advent of technology, computerized games, and the rapid expansion of social networks have caused this once cherished aspect of our evolution to be forgotten. The simple and delightful games have succumbed to virtual processes that only promote individualism, isolation, laziness, obesity, and, most significantly, the proliferation of violence among the younger generation.

رجا بهروش
تغییرات زمانی، 10 دقیقه، صدا، رنگی، HD، 2019
این اثر که به سبک موسیقی و فیلم گرفته شده است یک بازی کودکانه را به یک ژست امیدوار کننده و کاتارتیک تبدیل می کند. ویدئو» تغییرات زمانی« ما را برمی گرداند به زمانی نه چندان دور که کوچه و خیابان ها پر از هیاهوی کودکانه، شادی و بازی بود؛ که کل فضای محله ها را به خود اختصاص می داد. بچه ها، کوچه های شهرها را تسخیر کرده بودند. مادران و پدران دغدغه و نگرانی اوقات فراغت کودکان خود نداشتند. گسترش فناوری و رایانه ای شدن بازی ها و از همه مهم تر گسترش شبکه های اجتماعی، سبب شده محلی که زمانی جایگاه ویژه ای درتحول ما داشت به دست فراموشی سپرده شود. بازی های ساده و سالم قربانی فرایندهای مجازی شدند که جز فردگرایی، انزوا، تنبلی، چاقی، و از همه مهمتر گسترش خشونت در نسل جوان فایده دیگری نداشت.

Hanie Kashani
The Sufficient Framework, 5:48, color, sound, HD, 2020
In today's world, we are inundated with various forms of media and events that cater to our "need for entertainment." These often come with a flood of strange and meaningless words and texts that saturate our daily lives. These words, phrases, and sounds permeate our workspaces, futile activities, and media communications, shaping the culture of consumerism and dictating the content of our existence. As a result, we find ourselves devoting little time to genuine interpersonal conversations and introspection. Instead, we choose silence over empty speech.

In her video titled "The Sufficient Framework," Hanie Kashani draws attention to the idea that meaning does not solely reside in words, messages, or sentences, but rather in our very existence as human beings. Words themselves hold no inherent meaning; they are merely constructs we learn. The artist highlights the obstacles we face in today's world: despite the advancements in communication technology and our ability to interact with people from different cultures and languages, we often struggle to express our true feelings. Our statements often fail to fit into predetermined conversational contexts and conventional modes of expression.

Hanie Kashani seeks a safe space, free from the influence of external stimuli and authoritative communication structures that attempt to compel her to speak for the sake of achieving desired outcomes. In this space, she aims to find solace and satisfaction. The artist transports us to a realm reminiscent of pre-birth and formation, where we begin to truly listen and understand the phrase "We hear!" At first, this hearing is involuntary. However, as we become determined to use this skill with intention, we embark on the journey of learning to speak—an initial technique or art. It involves a comprehensive system of vocal and phonetic symbols through which humans can exert influence and control over others.

هانیه کاشانی
، چارچوب کافی، 5:48 ثانیه، رنگی، صدا، HD ، 2020
در دنیای کنونی هر روز بسیاری از رسانه ها و رویدادها "نیاز به سرگرمی" ما را برآورده و با سیلی از کلمات و متون عجیب و غریب و بی معنی، محبوبیت یافته و اشباعمان می کنند. این حرفها، کلمات و به طور کلی صداها در بیشتر اوقات فضای کاری یا فعالیت های بی فایده یا ارتباطات رسانه ای ما را شکل می دهند. آنها طراحی شده برای فرهنگ "مصرف گرایی" و محتوای زندگی روزمره ما هستند. ما زمان کمی پیدا می کنیم که به مکالمات بین فردی پرداخته و صادق و پر اندیشه درباره خود سخن بگوییم. اینجاست که به جای گفتاری بیهوده ترجیح به سکوت داده و خاموش می مانیم. "هانیه کاشانی" در ویدئوی چارچوب کافی اشاره ای دارد به اینکه: معنا در کلام، پيام و جمله نیست، بلكه در وجود ما انسان ها است. كلمات به تنهايي هيچ معنايي نمي دهند، بلكه چيزهاي هستند كه ما آنها را ياد مي گيریم. هنرمند به موانعی که در دنیای امروز ماست اشاره می کند: با وجود گسترش امکانات ارتباطی حتی با تمامی جهان و با استفاده از زبان های گوناگون، اغلب قادر به بیان آنچه حس می کنیم نیستیم، چرا که این گفته ها در یک بستر پیش تعریف شده از مکالمات و حال و هوایی متعارف و معمول نمی گنجند. هانیه کاشانی به دنبال فضایی است امن و دور از دسترس نيروهاي محرك و هدفمند ارتباطاتی كه مي خواهند برای بدست آوردن نتيجه مطلوب، او را وادار به سخن گفتن کرده و به این وسیله امكانی براي ترغيب و اقناع اش بدست آوردند. هنرمند ما را به مکانی می برد که مانند زمان قبل از تولد و شکل گیری ماست. اینجاست که آغاز به شنیدن می کنیم، "ما مي شنويم!" در آغاز این شنيدن غیر ارادی است. مهارت ما زماني آغاز مي شود كه مصمم و با قصد بخصوصی آن را بکار می بریم، و در این حال حرف زدن را به عنوان اولين تکنیک يا هنر می آموزیم. فنی که شامل سيستم كاملي از سمبل هاي قراردادي صوتي و بياني است که انسان مي تواند به وسيله آن ديگران را تحت تاثير و کنترل قرار دهد.

Ebrahim Khabazi
A fight story, 4 min, color, sound, HD, 2020
The video explores the act of shaving, which has evolved into a masculine custom that symbolizes power and dominance. It depicts an aggressive confrontation between two men, where they awkwardly and clumsily shave each other's faces simultaneously. The constant movement within the scene creates a dynamic atmosphere. As one man pulls back, the other leans over him, carefully and cautiously shaving his facial hair. The men utilize sharp and shiny razors to cut each other's hair. What was once a mundane daily task now becomes a display of power and evaluation between these two individuals.

Through "A Fight Story," artist Ebrahim Khabazi highlights the reactions of individuals in contemporary societies who have become disconnected from one another. They have lost their sense of intimacy and unity, leading to unconscious and violent responses. The video serves as a reflection of the fragmented relationships and lack of empathy present in today's communities.

ابراهیم خبازی
، روایت یک جدال، 4 دقیقه، رنگی، صدا، HD، 1399
تراشیدن به عنوان یک رسم مردانه که در اینجا به نوعی زور آزمایی تبدیل شده است، یک رویارویی تهاجمی بین دو مرد است: آنها برخلاف یک آرایشگر حرفه ای، بسیار ناشیانه و به طور همزمان صورت یکدیگر را اصلاح می کنند. مرتب در حال حرکتند؛ زمانی که یک مرد خود را به عقب می کشد، دیگری بر روی وی خم شده و با آرامش و احتیاط موهای صورتش را می تراشد. مردها با تیغ تیز و براق بر صورت یکدیگر دست می برند. در اینجاست که یک عمل روزانه به قدرت سنجی دو مرد تبدیل می شود. به طور کلی "ابراهیم خبازی" در ویدئوی روایت یک جدال به واکنش های انسان ها در اجتماع های کنونی اشاره دارد که با یکدیگر بیگانه شده اند و نزدیکی یا یکی بودن با خویش را از دست داده و واکنش های خشونت آمیز ناخودآگاه دارند.

Hesam Nikfal
The Coordinates, 6:10, color, sound, HD, 2020
The video titled "The Coordinates" by Hesam Nikfal presents a narrative that explores the object-orientation and control systems that dominate contemporary human existence. It serves as a critique of the detrimental effects caused by the loss of social connections and the gradual destruction of both material and spiritual capacities, consequences brought upon by human actions. The video aims to shed light on the digital age and the reliance on statistics and digits, where individuals are constantly quantified, categorized, and divided into various groups according to algorithmic formulas, resembling mere commodities.

This loss of connection is intricately linked to the decline of national language and literature, which is influenced by the influential role played by mass media worldwide. The mass media holds significant power in political, economic, social, and cultural contexts, shaping various aspects of society. In fact, the importance of social media has been acknowledged by scholars as a defining factor in differentiating historical stages of human civilization. Alvin Toffler, a renowned futurist, divides human civilization into three distinct phases: agricultural, industrial, and post-industrial, also known as the age of communication and information. According to Toffler, power in the post-industrial era lies in the hands of those who have access to extensive communication and information networks.

حسام نیک فال
، مختصات، 6:10 ثانیه، رنگی، صدا، HD ، 1399
ویدئوی مختصات از "حسام نیک فال" روایتی ست پیرامون شیء گشتگی و مدار کنترلی که انسان معاصر در آن گرفتار شده است. اشاره مستقیمی ست به از دست رفتن روابط اجتماعی، توانایی های مادی و معنوی که رفته رفته توسط خود انسان ها نابود می شود. ویدئوی مختصات نقدی ست به عصر دیجیتال و دنیای آمار و ارقام، جایی که افراد مدام در حال شمارش شدن و به دسته های شمارشی تقسیم شدن، و در فرمول های الگوریتمی، همانند کالا دسته بندی شده اند. از دست رفتن ادبیات و زبان ملی در ارتباط مستقیم با جهانی است که وسایل ارتباط جمعى در تمامى کشورها نقش حساس و مهمّى را در زمینه هاى مختلف از جمله سیاسى، اقتصادی، اجتماعی و فرهنگى ایفا مى کنند. اهمیّت رسانه هاى اجتماعی تا حدى است که دانشمندان در تقسیم بندى مراحل تاریخى تمدن بشر، آن را لحاظ کرده اند. آلوین تافلر تمدن بشری را به سه مرحله تقسیم می کند که شامل مرحله کشاورزى، مرحله صنعتى و مرحله فراصنعتى یا عصر ارتباطات و اطلاعات است. او معتقد است در عصر فراصنعتى، قدرت در دست کسانى است که شبکه هاى ارتباطى و اطلاعاتى را در اختیار خود دارند.

Hesam Nikfal
I Swear, Multi-channel HD video installation, looped with sound, 2020
Hesam Nikfal's multi-channel HD video installation, titled "I swear," boldly confronts the complex sociopolitical landscape of contemporary Iran. Drawing inspiration from Bruce Nauman's renowned video installation "Anthro / Socio" from 1991, Nikfal weaves a powerful narrative that reflects the erosion of trust within Iranian society.

In this thought-provoking work, Nikfal takes viewers on a visually and emotionally charged journey. Through the looping video sequences accompanied by resonant sound, he encapsulates the profound sense of disillusionment and mistrust that permeates the fabric of Iranian life. The artist's head turning around while emphatically repeating the phrase "I swear" becomes a symbolic gesture, expressing the desperation and frustration of a society grappling with a profound crisis of faith.

Within the context of Iran's current sociopolitical climate, the act of swearing becomes a poignant metaphor for the shattered trust between individuals and the various institutions that govern their lives. Nikfal's exploration goes beyond the realm of personal experience, delving into the broader collective psyche of a society plagued by pervasive corruption, media manipulation, and a crisis of legitimacy.

By referencing Nauman's influential video installation, Nikfal situates his work within the lineage of artists who have harnessed the power of video art to confront social and political realities. The deliberate choice to build upon Nauman's foundation is a testament to Nikfal's engagement with the broader discourse of contemporary art and his desire to contribute meaningfully to the ongoing dialogue.

Through the medium of multi-channel HD video installation, Nikfal skillfully captures the complexity and nuance of Iran's sociopolitical climate. The repetition of the phrase "I swear" magnifies the weight of the artist's message, emphasizing the pervasive sense of mistrust and disillusionment. This powerful visual and auditory experience serves as a call to action, urging viewers to critically examine the systems and institutions that shape their own societies.

"I swear" is a testament to Nikfal's artistic vision and ability to provoke profound reflection. By confronting the viewer with the unsettling reality of a society struggling with profound injustices, the artist challenges us to question our own assumptions, biases, and preconceived notions. In this multi-channel HD video installation, Nikfal's work transcends the realm of art, becoming a potent catalyst for introspection, empathy, and ultimately, the collective pursuit of a more just and trustworthy society.
آسیه سلیمیان ، خرداد 1399
Asieh Salimian May 2020

Asieh Salimian in Instagram Asieh-Salimian_facebook Asieh-Salimian on linkedin Asieh-Salimian on twitter Visit Factory TT on Vimeo
Asieh Salimian is a curator and art critic, specializing in contemporary art.(Berlin) and Iran (Tehran).
She holds a Master of arts in research and works as a freelance curator, living and working between Europe . She was born in 1988 in Isfahan.